شعری از نصرت رحمانی

از مجموعه ی کوچ و کویر

مادر

مادر منشین چشم براه بر گذر امشب

بر خانه ی پُر مهرِ تو زین بعد نیایم

آسوده بیارام و مکن فکر پسر را

بر حلقه ی این خانه دگر پنجه نسایم

با خواهر من نیز بگو: او به کجا رفت

چون تازه جوان است و تحمل نتواند

با دایه بگو:«نصرت» مهمان رفیقی ست

تا بستر من را سرِ ایوان نکشاند

فانوس به درگاه میاویز! عزیزم

تا دختر همسایه سر بام نخوابد

چون عهد در این باره نهادیم من و او

فانوس چو روشن شود آنجا بشتابد

پیراهن من را به در خانه بیاویز

تا مردم این شهر بدانند "که" بودم

جز راه شهیدان وطن ره نسپردم

جز نغمه ی آزادی شعری نسرودم

اشعار مرا جمله به آن شاعره بسپار

هر چندکه کولی صفت از من برمیده ست

او پاک چو دریاست، تو ناپاک ندانش

گرگ دهن آلوده و یوسف ندریده است

بر گونه ی او بوسه بزن عشق من او بود

یک لاله ی وحشی بنشان بر سر موی اش

باری گِله ای گر به دل ات مانده زدست اش

او عشق من است آه...میاور تو به روی اش