سایه های مفرغی
نوشته های برزخی
و آفتاب باشي و بتابي هر آنجا هم كه نخاهي... كاش شهريار داستان ايران هيچوقت نمي رفت... وقتي بچه ها گفتند رفته، با خودم گفتم فكر نمي كنم ديگر بتواند كتاب دندان گيري دربياورد. شايد فضاي خاص ايراني و ملي خالق "شرق بنفشه" باعث شد به چنين استدلالي برسم. به بچه ها هم گفتم. گفتند: شايدهم به قصه هاي تازه تري دست پيدا كند و بنويسدشان. گفتم اميدوارم اما راستش توي دلم اصلن اميدي نبود. شهريار مندني پور شايد با نوشتن... واژه هایی پارسي فراموش شده آنچه امروز به آن سخن مي گوييم نه فارسي كه تركيبي از زبان هاي گوناگون و جورواجوري است كه در بين آنها زبان عربي با شرايط ويژه اي كه وجود داشته بواسطه ي رخنه ي واژه ها بيشترين درصد حضور را به خود اختصاص داده است .امروز ديگر پذيرفته شده نيست كه بواسطه ي اين حرف كه عربي زبان كتاب مقدس است بي خيال زبان مادري مان شويم و به آن پشت كنيم.در ادامه... این داستان را با موضوع جنگ سه سال پیش نوشته ام اما تا حالا دوست نداشتم از خودم جدای اش کنم شاید به این خاطر که کودکی هایم را در میان آژیرهای سفید و قرمز آن روزها و رد آتشین گلوله های پدافند هوایی یا نقاشی های مان که همه اش هواپیما بود و تانک...گم کرده ام.و آدم هاي اطراف ام كه هر بار مي بايد سير تماشاي شان مي كردم مبادا آخرين بار باشد ...و حالا...نقـطـه ي صفـرمـرزي
ادامه مطلب
ادامه مطلب
ادامه مطلب
| Design By : Night Skin |
شناسنامه ام می گوید: 1355 به دنیا آمده ای
1355 در اندیشه ی پدر هم نبوده ام. شناسنامه ام مثل سگ دروغ می گوید!
مادر می گوید: 5 ماه بعد از 5 آذر 1355.
5 آذر 55 آخرین روز زندگی پدرم بوده؛ روی سنگ قبرش اینطوری نوشته اند.
این همه 5 کلافه ام کرده...
مادر می گوید: آسمان قُرُمبه بود و باران می بارید؛ جوانه های گندم رُخ به باران و شبنم شُسته بودند...
می گویم: اردیبهشت!؟ ها، مادر...!؟
مادر می گوید: ها دیگر...یعنی، شاید...
می گویم: کدام روز؟
شناسنامه ام می پَرَد توی حرفش: 15 خرداد!
شناسنامه ام مثل سگ دروغ می گوید. راستی چرا می گویند: مثل سگ...
شبی از شبهای زمستان پیری سپیدموی به خوابم آمد و گفت: 21 اردیبهشت...
«21 اردیبهشت 56»
آنقدر پاک و روشن و ملموس بود که جستجو را همانجا متوقف کردم و پذیرفتم؛ هرچند از همان وقت احساس کردم همیشه کسی همراهم هست...
شاید خواستم از دستش خلاص شوم که شدم: «تاج مهر» اما این تاج و این مهر هیچ ارتباطی با شاه و سلطنت و این حرفها ندارد.
به پاس تمام خوبی های مادرم «تاج» را از نام او گرفتم و وصله اش کردم به «مهر» که صفت تمام مادران خوب و نجیب ایرانی است.
عاشق پاییزم و به هر کس که بخواهد تمام بهار و تابستان های عمرم را می دهم، بجای اش پاییز و زمستان می گیرم!
سالی که نوشتن را جدی جدی شروع کردم خیلی ها برای همیشه رُخ در نقاب خاک کشیدند: هوشنگ گلشیری، احمد شاملو، نصرت رحمانی، حمید مصدق و فریدون مُشیری...
