سایه های مفرغی
نوشته های برزخی
يك پست اضطراري تمام دوستان داستان نويسي كه مايل اند داستان شان در مجموعه اي كه به همت خانم زهرا نوري به دو زبان فارسي و انگليسي توسط نشر ثالث تهيه مي شود ، چاپ شود تنها تا سوم مرداد ماه فرصت دارند داستان هاي شان را به اين آدرس بفرستند. nori.zahra83@gmail.com اين زمان به هيچ وجه تمديد نمي شود. يك عضويت ساده اما... شايد هر كدام از ما هر از گاهي يادمان بيفتد كه بايد كار خاصي انجام دهيم و بعد به هزار و يك دليل جورواجور دوباره يامان برود تا به انگشت مان را نخ ببنديم : يكي از همين كارهاي هميشه فراموش شده شايد گرفتن كارت مخصوص عضويت در سايت ايران اهداء باشد كه اصلن ... يك خانه ي مجازي ديگر : شهرزاد... آخرش كار خودمان را كرديم براي دوست خوب هميشگي مان خانه اي ساختيم خشت و سنگ اش همه از جنس مجاز... ياسر اكبريان هم مجازي شد و با شهرزادش آمد.مطمئن باشيد متفاوت ترين داستان هاي عمرتان را توي اين وبلاگ خاهيد خاند چون صاحب اش آدم متفاوتي است...
ادامه مطلب
ادامه مطلب
| Design By : Night Skin |
شناسنامه ام می گوید: 1355 به دنیا آمده ای
1355 در اندیشه ی پدر هم نبوده ام. شناسنامه ام مثل سگ دروغ می گوید!
مادر می گوید: 5 ماه بعد از 5 آذر 1355.
5 آذر 55 آخرین روز زندگی پدرم بوده؛ روی سنگ قبرش اینطوری نوشته اند.
این همه 5 کلافه ام کرده...
مادر می گوید: آسمان قُرُمبه بود و باران می بارید؛ جوانه های گندم رُخ به باران و شبنم شُسته بودند...
می گویم: اردیبهشت!؟ ها، مادر...!؟
مادر می گوید: ها دیگر...یعنی، شاید...
می گویم: کدام روز؟
شناسنامه ام می پَرَد توی حرفش: 15 خرداد!
شناسنامه ام مثل سگ دروغ می گوید. راستی چرا می گویند: مثل سگ...
شبی از شبهای زمستان پیری سپیدموی به خوابم آمد و گفت: 21 اردیبهشت...
«21 اردیبهشت 56»
آنقدر پاک و روشن و ملموس بود که جستجو را همانجا متوقف کردم و پذیرفتم؛ هرچند از همان وقت احساس کردم همیشه کسی همراهم هست...
شاید خواستم از دستش خلاص شوم که شدم: «تاج مهر» اما این تاج و این مهر هیچ ارتباطی با شاه و سلطنت و این حرفها ندارد.
به پاس تمام خوبی های مادرم «تاج» را از نام او گرفتم و وصله اش کردم به «مهر» که صفت تمام مادران خوب و نجیب ایرانی است.
عاشق پاییزم و به هر کس که بخواهد تمام بهار و تابستان های عمرم را می دهم، بجای اش پاییز و زمستان می گیرم!
سالی که نوشتن را جدی جدی شروع کردم خیلی ها برای همیشه رُخ در نقاب خاک کشیدند: هوشنگ گلشیری، احمد شاملو، نصرت رحمانی، حمید مصدق و فریدون مُشیری...
