سایه های مفرغی
نوشته های برزخی
با كمال تاسف اين داستان واقعي است هنوز هم" بهشت براي گونگادين نيست " داستاني كه من راوي اش شده ام قصه ي تلخ مردي است از دهه هاي بيست و سي كه با تمام بزرگي گمنام مانده و اين همه سال هم هيچ كس انگار دل اش نمي خواهد گذشته را واكاوي كند و به اين واقعيت بزرگ و شگرف برسد... ريشه هاي غريبه ( به علي صارميان كه الفباي داستان را از او آموختم ) خاك هر جاي كوي پريان را كه مي كَني، ريشه هاي به هم پيوسته ي بي مصرفي مي بيني كه سالهاست بيخودي قوت زمين را گرفته اند. علاج هم تا حالا كسي نتوانسته براي شان پيدا كند.عمو يداله مي گويد : « همه چيز را آن غريبه ي نكبت با خودش آورد توي محله »...
ادامه مطلب
ادامه مطلب
| Design By : Night Skin |
شناسنامه ام می گوید: 1355 به دنیا آمده ای
1355 در اندیشه ی پدر هم نبوده ام. شناسنامه ام مثل سگ دروغ می گوید!
مادر می گوید: 5 ماه بعد از 5 آذر 1355.
5 آذر 55 آخرین روز زندگی پدرم بوده؛ روی سنگ قبرش اینطوری نوشته اند.
این همه 5 کلافه ام کرده...
مادر می گوید: آسمان قُرُمبه بود و باران می بارید؛ جوانه های گندم رُخ به باران و شبنم شُسته بودند...
می گویم: اردیبهشت!؟ ها، مادر...!؟
مادر می گوید: ها دیگر...یعنی، شاید...
می گویم: کدام روز؟
شناسنامه ام می پَرَد توی حرفش: 15 خرداد!
شناسنامه ام مثل سگ دروغ می گوید. راستی چرا می گویند: مثل سگ...
شبی از شبهای زمستان پیری سپیدموی به خوابم آمد و گفت: 21 اردیبهشت...
«21 اردیبهشت 56»
آنقدر پاک و روشن و ملموس بود که جستجو را همانجا متوقف کردم و پذیرفتم؛ هرچند از همان وقت احساس کردم همیشه کسی همراهم هست...
شاید خواستم از دستش خلاص شوم که شدم: «تاج مهر» اما این تاج و این مهر هیچ ارتباطی با شاه و سلطنت و این حرفها ندارد.
به پاس تمام خوبی های مادرم «تاج» را از نام او گرفتم و وصله اش کردم به «مهر» که صفت تمام مادران خوب و نجیب ایرانی است.
عاشق پاییزم و به هر کس که بخواهد تمام بهار و تابستان های عمرم را می دهم، بجای اش پاییز و زمستان می گیرم!
سالی که نوشتن را جدی جدی شروع کردم خیلی ها برای همیشه رُخ در نقاب خاک کشیدند: هوشنگ گلشیری، احمد شاملو، نصرت رحمانی، حمید مصدق و فریدون مُشیری...
